Cello

Wat?
Een prachtig instrument! De klank doet denken aan de menselijke stem.
De cello heeft vier snaren en behoort tot de familie van de strijkinstrumenten. Je zou hem de grote broer van de viool kunnen noemen. Hij heeft dezelfde vorm als een viool, maar is veel groter en klinkt lager.

Cello

Hoe?
De cello wordt al zittend bespeeld. Met een pin steunt het instrument op de grond. De snaren worden aangestreken met een strijkstok of boog. Men kan ook ‘pizzicato’ spelen, dat wil zeggen met een vinger tokkelen aan de snaar. Met de linkervingers duwt men de snaar in zodat de toonhoogte verandert.
Als je cello wil spelen, heb je een goed gehoor nodig, geduld en doorzettingsvermogen.

Praktisch?
Een cello kan je vervoeren in een stevige hoes of in een harde koffer. Je kan hem op de rug dragen of in de hand houden. Je kan met de cello op de fiets, maar dan moet je wel heel goed opletten. Het instrument steekt immers een stuk boven je hoofd uit.
Voor kinderen bestaan er kleinere cello’s in verschillende maten.

Hoeveel kost een cello?
Voor een cello van goede kwaliteit moet je rekening houden met een prijs vanaf ca. €3000. Degelijke studie-instrumenten kan je kopen vanaf ca. €1500. Voor beginners raden we aan een instrument te huren. Dit kan bij een vioolbouwer (prijzen tussen €16 en €30 per maand). De eerste drie jaar van je opleiding kan je ook in onze academie een instrument huren (zolang de voorraad strekt; €? per jaar).

Welke muzikale mogelijkheden biedt een cello?
Met een cello kan je alle kanten uit op muzikaal gebied. Je kan in een symfonisch orkest spelen, een strijkorkest, kamermuziek-ensemble, solo, tot zelfs in kleinkunst-, folk-, pop- of rock-groepen. Sommige harmonie-orkesten engageren ook cellisten om de partij van het eufonium (tenortuba) te spelen.
De cello heeft een grote traditie binnen de klassieke muziek: barok, klassiek, romantiek, avant-garde, hedendaags, overal komt de cello van pas. De ‘Prelude’ uit de eerste cello-suite van J. S. Bach of ‘De Zwaan’ uit het Dierencarnaval van C. Saint-Saëns zijn mooie voorbeelden van publieksliefhebbers. Groepen als “Two Cello’s”, “The Piano Guys” en “Apocalyptica” maakten de cello dan weer bekend binnen de populaire cultuur met bewerkingen van pop- rock- en filmmuziek tot zelfs metal